Laurierkers snoeien en verzorgen

Wanneer knip je een laurierkershaag?

De eerste beurt is in juni. Dan heeft de haag zijn eerste groeischeut achter de rug: de nieuwe scheuten zijn van lichtgroen donkerder geworden en buigen niet meer slap door als je ertegen tikt. Eind augustus of begin september knip je nog een keer, voor wat er in de zomer bij is gekomen. Na half september laat je hem met rust: scheutjes die zo laat nog uitlopen, bevriezen in de eerste koude nacht.

Kijk in juni eerst even in de haag voordat je begint. Merels en duiven broeden er graag in, en een nest waar eieren of jongen in zitten, mag je niet verstoren. Dat stuk knip je dan een paar weken later.

Kies verder een grijze dag. Bladeren die na het knippen ineens in de volle zon hangen, verbranden in een hete week.

Snoeischaar of heggenschaar?

Laurierkers heeft grote, stugge bladeren, en een heggenschaar knipt er veel doormidden. Die snijranden worden binnen een week bruin, zodat de haag er een paar weken slordig uitziet tot er nieuw blad overheen groeit.

Met een snoeischaar knip je per tak, net boven een blad, en blijven alle bladeren heel. Dat is wel werk: voor tien meter haag ben je een zaterdag bezig. Bij een lange haag pak je dus toch de heggenschaar en neem je de bruine randen een paar weken voor lief. Houd de messen scherp, want botte messen rafelen het blad.

Knip de zijkanten een beetje schuin, smal aan de top en breder aan de voet. Dan krijgt ook de onderkant licht. Voor een rechte bovenkant span je een touw tussen twee stokken.

Een te grote haag terugzetten

Laurierkers groeit hard. Laat je hem gaan, dan is hij in tien jaar een boom van vijf meter.

Gelukkig kan hij ver terug, want hij loopt ook uit dikke, kale takken weer uit. Zet zo’n haag in april terug tot waar je hem wilt hebben of iets lager, en gebruik een snoeizaag voor de dikke takken. Binnen een paar maanden komen de eerste nieuwe scheuten. Staat de haag op de grens met de buren, doe dan dit jaar de ene zijkant en volgend jaar de andere, zodat er altijd één groene kant blijft.

Bemesten

Van mest groeit laurierkers alleen nog harder, en hij groeit al hard genoeg. Staat hij op arme zandgrond, dan mag er in april een laagje compost onder de haag.

Vallen er in het voorjaar gele bladeren uit de haag, dan is dat het oudste blad. Daar is niets mis mee.

Plek, planten en water

Zon of schaduw maakt laurierkers niet veel uit. Waar hij niet tegen kan, is grond die het hele jaar nat is.

Een nieuwe haag plant je van september tot en met november, of in maart en april. Graaf een sleuf in plaats van losse gaten, zet er voor planten van 60 tot 80 cm hoog twee à drie per meter in en geef meteen een gieter per plant. Het eerste jaar krijgt de haag een emmer water per meter in elke week zonder regen.

Daarna redt hij zich. Alleen op zandgrond laat hij na weken zonder regen zijn blad hangen, en dan geef je één keer flink water.

Ronde gaatjes in het blad

Ronde gaatjes in het blad zijn meestal geen vraat. Het begint met bruine vlekjes, en na een paar weken vallen die eruit, alsof er met hagel op is geschoten. Daarom heet het hagelschotziekte. Je ziet het vooral na een nat voorjaar, en de haag groeit er in de zomer gewoon doorheen. Knip de ergste takken weg en veeg het gevallen blad op.

Winter en vorst

Laurierkers kan tegen ongeveer -15 °C. Toch staat hij na een koude winter vaak met bruin blad aan de kant waar wind en zon erop staan, want daar is het blad door de oostenwind uitgedroogd. Knip dat niet meteen weg, maar wacht tot mei. Dan zie je wat opnieuw uitloopt, en meestal is dat het grootste deel.

Giftig blad en snoeiafval

Blad en pitten van laurierkers zijn giftig. Een kind dat een paar zwarte bessen plukt, eet vooral vruchtvlees, en dat is nauwelijks giftig. Pas als het de pit doorbijt, wordt het gevaarlijk. Leer kinderen daarom de bessen te laten hangen, en houd een hond die graag op takken kauwt uit de buurt van vers snoeiafval.

Dat snoeiafval gaat in de groene container en nooit over het hek naar de wei, want paarden en schapen kunnen eraan doodgaan. Ruik je bij het versnipperen amandelen, dan komt er blauwzuur vrij; doe het buiten en ga er niet met je neus boven hangen.

Laurierkers is ook geen laurier. De blaadjes voor in de soep komen van een andere plant, en blad van de haag hoort nooit in de pan.

Veelgemaakte fouten

• De haag bovenaan breder laten worden dan onderaan, als een paddenstoel. Na een paar jaar kijk je onderin tussen de kale stammen door.
• Te veel planten per meter zetten voor een snelle haag. Ze verdringen elkaar, en daarna vallen er gaten.